يكي گفت ستاره اش گم شده در درياي شب...

يكي شعرهايش يخ زده در سرماي شب...

من هنوز در پي تاريكي شب...

در پي ان اندوه جانسوز به طلوعت نگاه عاشقانه دارم...

 

از آتش عشق تا سردی هجران...

از سوز اشک دل تا بوسه از لبان یار...

از شعله دوزخ تا آتش نگاهت...

می کشم آه از دوری و فراغت...

قسم به دوری قسم به هجران قسم به فریادهای بیکران...

قسم به قلبهای شکسته قسم به ناله های فراوان ...

قسم به اشک دیدگانم قسم به بوسه بر لبانت ...

قسم به آتش نشسته بر دل قسم به خاکستر وجودم ...

قسم به اولین و آخرین سلام ...

زعشق خواهم سرود برایت ...

می کشم خط بطلان به روی زمانه ...

می زنم فریاد زدست زمانه...

آه که نفهمید معنی اشکانم را زمانه...

خواهم مرد از این درد در این زمانه...

به خدا لحظه ای نا امید نخواهم شد در این زمانه...

که من هم روزی آزاد خواهم شد در این زمانه...

بارون...

تو نگاه کن آسمو نم داره گریه میکنه...

اونم مثل من تو تنهاییش گریه میکنه...

اونم یادش رفته که بزرگ بازم داره گریه میکنه...

یادش رفته که تنها نیست اما بازم گریه میکنه میشکنه و گریه میکنه...

آخ اونم مثل من تو انتظار آره میخواد طلوع رنگین کمان رو ببین...

اما من منتظرم تا تو از روی محبت به من نگاه کنی...

 

آه نمیدانم چرا آسمان از فریاد مردمان نمیشکند...

 

آه چطور دنیای شیشه ای تحمل اشکان مردمان را می کند...

 

باز هم ستارگان از گریه ها خجالت نمیکشندو باز خود نمایی میکنند...

 

گویا که ما تهنا خاکستر ی پوشان روی زمینیم ودیگر هیچ رنگین کمانی 

 

در قلبمان نخواهد آمد با اینکه ما مردمان رنگین کمانیم...